You are browsing the archives of nazlica.

Sevgili Nazlım, beni sobelemiş, yazıyorum hemeeeeen

BEN KÜÇÜKKEN “anne” diye seslendiğinde, iki kadının birden “efendim” diye cevap verdiği, yemekleri uyuyup uyanana kadar avurdunda saklayan, bahçeli bir evin vede papaz eriği, kara-dudun doya doya tadını çıkaran, kaplumbey ve ağaç kovuklarındaki örümceklerle arkadaşlık eden, iyi yakar-top vede bilye oynayan çoook mutlu bir çocuktum.